Switch To Mobile Version

Marathonmoe

Zo’n beetje elk gesprek waar ik tegenwoordig in vermengd raak, gaat uiteindelijk over een marathon. Je kan erop wachten. Sprak je vijf minuten geleden nog over het weer, de verkiezingen en de nieuwe ruige vlam van Sylvie, heb je het plots over de Electric Run van aanstaande zaterdag.

DOOR JAMIE LI

Het marathononderwerp wordt het snelst aangesneden op feestjes of events waar alcohol wordt geschonken. Dan is de aanleiding het tofst, want je kan ieder drankje afketsen met een gegronde reden. Glaasje champagne? Liever wortelgembersap met chiazaad. De gin tonics, bubbels en wijntjes blijven onaangeraakt in de vitrinekast, morgenochtend moet er immers weer gebootcampt worden. En hard ook. Door de modder. En voor je het weet zit je als marathonloos meisje vast in een gesprek over venijnige blessures, rennen, trainen, nog meer rennen, gemaakte kilometers, Dam tot Damloop-dingen en natuurlijk de nieuwste hardloopschoentjes Nike.

Ook al ben je niet sportief aangelegd, weeg je over de tweehonderd kilo en heb je nog nooit in je leven gerend, je achtergrond maak niet uit, zo lang je maar je eigen marathonnetje hebt. Schrijf je érgens voor in, anders hoor je er vandaag de dag niet meer bij.

Voor een a-sportieve stumper zoals ik is dat vervelend. Iedereen owned inmiddels een marathon behalve ik. Sowieso heb ik mijn ultieme groepje nog altijd niet gevonden. Aansluiten bij de goji bessen- en moerbeienclub (superfoods) ging niet, want onbewust toch meer een E-nummers-meisje. De hipsters wilden me niet hebben, omdat ik mijn haar te vaak was en föhn. En qua marathons gaat het ‘m dus ook al niet worden, want aan sporten doe ik niet. Laat staan dat ik een 10 Kilometer Run ren noch red. Zelfs nonchalant mee zwetsen wil niet lukken, want de enige marathon die ik een beetje fatsoenlijk volhoud is een stevige seriemarathon.

Ik had ook niets liever gewild dan medailles rapen, maar mijn lichaam vindt bankhangen veel leuker. Ik vind het knetterknap dat men zich het leplazarus rent. Voor een beetje hippe runner is Nederland zelfs te klein. Die rennen alleen nog maar in coole steden als Milaan en New York. Het enige dat ik kan in die steden is shoppen.

Dus begrijp me vooral niet verkeerd, ik kan niet anders dan marathon fanatics benijden. Maar kunnen we gewoon even weer terug naar wél drinken op feestjes en die nieuwe kerel van Syl (schijnt dat-ie een strafblad heeft)?

(Illustratie: Ila Dani)

6 reacties tot nu toe

  • Hahahaha gelijk heb je Jamie!

    Comment door Malou, March 25, 2015 om 10:14 am
  • Met een grote lach op mijn gezicht ben ik dit aan het lezen. Hoe herkenbaar en wat kan jij geweldig schrijven! Liefs van nog een E-nummers meisje ;-)

    Comment door Daisy, March 25, 2015 om 10:17 am
  • Wat een heerlijke column weer!

    Comment door Maike, March 25, 2015 om 10:21 am
  • Helemaal eens! En superfoods plus vogelzaad zijn zoooo 2014 ;) Gewoon lekker jezelf blijven en de marathonregels aan je mooie laars lappen.

    Comment door Sandy, March 25, 2015 om 10:33 am
  • Herkenbaar. Ik ben gek op E-nummers en sinds ik een Netflix-abonnement heb, wordt mijn sportabonnement nog minder benut…

    Comment door Shirley, March 25, 2015 om 10:56 am
  • Haha wat een fijne blog weer! Heerlijk herkenbaar, ook ik heb een blauwe maandag aan hardlopen gedaan. En die super foods smaken lang niet zo lekker als een zak paprika ribbelchips. Vooral in combinatie met een Suits marathon ;)

    Comment door Rosalyn, March 25, 2015 om 1:27 pm

Plaats een reactie