Switch To Mobile Version

Samenwonen deel 2: de vlinderstoel

Overal anderhalve maand woon ik niet meer thuis in Almere. Dan verhuis ik naar het altijd bruisende Amsterdam. Dat heeft een keerzijde.

Om te beginnen met smaakverschillen. Mijn vriend kan eindeloos surfen op het (mobiele) web. Dat kan helaas niet in stilte. ‘Wat vind je hiervan?’ En: ‘Kijk dit is mooi, vind je niet?’ Maar ook: ‘Kijk deze stoel is echt fantastisch. Dit wil ik in m’n huis!’ Hij is razend enthousiast, maar alles wat die jongen aanwijst is doodeng. Dan heb ik het hier over ouwe lullen eng: de ene versleten bruine Chesterfield na de andere en van wanstaltige Perzische tapijten tot akelige vlinderstoelen met griezelige zilveren poten. ‘Lieverd, heel mooi voor Hugh Hefner zijn werkkamer’, zeg ik dan, ‘…maar niet voor ons.’ Dan maak ik hem rustig duidelijk dat die vlinderstoel er nooit in zal komen. En vraag ik of hij The Mothman Prophecies soms niet heeft gezien. Verder leg ik hem uit dat áls je een Chesterfield neemt, hij nog altijd wit moet zijn en dat een Perzisch tapijt alleen mooi staat in chic bejaardentehuis. No offence.

Er moest gepraat worden. Onze smaak botsingen konden zo niet langer. ‘Ik weet het nog niet zo, dat samenwonen met jou’, zegt hij lachend. We zitten tegenover elkaar op de bank en kijken elkaar droog aan. Ongeveer net zo droog als de humor van Jan de Hoop. ‘Weet je nog dat ene hotel in Antwerpen?’ zeg ik plotseling. ‘Ja?’ ‘Dat vonden we toch allebei mooi?’ ‘Absoluut!’ En dat plekje in Antwerpen is niet over-houdbaarheidsdatum-bruin, maar enkel zwart met wit. Nuances van strak en sierlijk. We houden ervan. We shoppen gewoon letterlijk dat hotel na, geven onze eigen draai eraan en ajuus met die Hugh Hefner troep. Probleem opgelost.

Dan keerzijde twee: de huilbuien. Vanaf 1 augustus (dan trekken we in), zit ik voor dat Amsterdamse raam naar buiten te staren. Alleen, zielig en verlaten. Huilen, huilen! Sterker nog, ik schiet nu al vol. Ik ben (een) enig kind en onwijs gehecht aan mijn moeder en mijn vader. Ga die liefde zo missen! En de dagelijkse akkefietjes. Want, wie maakt nu afspraken bij de tandarts? Dat doet mijn lieve mama voor mij. En wie zegt tegen me dat m’n schoenen al twee dagen in de weg staan en ik ze nu toch echt moet opruimen? Wie gaat er Chinese bami klaarmaken? Paps doet dat zo goed, maar vanaf 1 augustus sta ik zelf in die wok te draaien. Wie gaat samen The Voice 2 met mij kijken? Want daar kunnen mamalief en ik altijd zo lang over doorkletsen. De fouten van Jeroen van der Boom, de jurken van Pearl Josefzoon en de grapjes van Martijn Krabbé. Wie? Ik denk Birgit. Ook al is ze anti-talentenjacht.

Maar dit vogeltje moet toch een keer dat warme nestje verlaten. Dat kan ik best, want die bami kan ik inmiddels al redelijk goed nabootsen. En z’n Thaise kip trouwens ook. Bovendien bestaat er altijd nog iets moois als visite. Paps en mams die op bezoek komen en heerlijk plaatsnemen op een grijze driezitsbank, met de blote voeten parmantig op een kek zwart-wit zebravelletje, uitzicht op een witte chaise longue in plaats van een angstaanjagende vlinderstoel à la Hugh.

5 reacties tot nu toe

  • Hij is weer super leuk!

    Comment door kristel, June 17, 2011 om 1:05 am
  • Haha enig kind
    Leukleuk!
    X

    Comment door valerie, June 17, 2011 om 11:41 am
  • Was dat hotel toevallig The Black? :)

    Comment door Liesbeth (candyandtreats), June 17, 2011 om 5:37 pm
  • Superleuk, je kan zo leuk schrijven! ;)

    Comment door Paula, June 20, 2011 om 12:30 pm
  • Nou he! Wij hebben heeele mooie bruine chesterfield thuis! Maar buiten dat, super leuk columnpje, as usual.

    Comment door Gelisha, July 20, 2011 om 12:04 am

Plaats een reactie