Switch To Mobile Version

Fanmail aan Beau deel II

Beste Beau, 

Afgelopen zaterdag was ik jarig en wilde ik het dit jaar specialer maken dan ooit. Ik besloot naar jouw signeersessie te gaan met mijn vriend. Het was een onwijs mooie dag, de zon scheen, de lucht was blauw en ik dacht meteen aan jou. Ik stond op en dacht: Wij gaan naar Beau! Enthousiast maakten we ons klaar en stapten we in de auto. We parkeerden in de Bijenkorfgarage en ik voelde de zenuwen al opkomen in mijn buik. Het moment was aangebroken dat ik je eindelijk eens in levende lijven zou ontmoeten. Ben je wel zo aardig als je lijkt? Zou je een beauverhemd dragen? Zou je met mij op de foto willen? 

Vanaf de vijfde etage kon ik je al zien, Beau. Je stond daar met wat vrienden achter een tafel tussen misschien wel 300 exemplaren van je boek Pijn. Aan mijn vriend had ik niet zoveel, hij zei dat ik het helemaal zelf moest doen. Ik ging als een speer de roltrap af, maar toen ik dichterbij kwam vond ik het toch wel een beetje eng. Want wat was je toch groot in het echt Beau. En wat had je toch veel borsthaar uit je beauverhemd steken. Zou je mij wel zien staan als ik aan je tafeltje stond? Je was namelijk zo druk aan het smsen… Maar goed, het was nu of nooit. Ik liep maar gewoon naar je toe, zonder een openingszin te bedenken. 

Mijn enige doel was een foto samen met jou en om een goede indruk achter te laten. Daar stond ik dan, 1.58m aan je tafeltje. En volgens mij ben jij 1.88m, Beau. ‘Hi, mag ik wat vragen?’ En je keek me aan met je grote ondeugende ogen. ‘Behalve signeren, doe je ook foto’s?’ Mocht ik eigenlijk wel je zeggen? Daar was ik niet helemaal zeker van Beau, maar ik had simpelweg mijn stoute schoenen aangetrokken. ‘Ik maak zelf geen foto’s, maar ik zou wel heel graag met je op de foto willen,’ klonk je weer lekker kakkerig. ‘Oh wat goed!’ Mijn camera stond eigenlijk op de verkeerde instelling, hij stond op nachtfunctie, maar mijn handen beefden een klein beetje en ik was bang dat je het helemaal niet leuk vond, zo met mij chillen, dus heb ik de camera maar gewoon meteen aan m’n vriend gegeven. Eigenlijk wilde ik ook m’n haar netjes regelen, want dat zat voor m’n ogen en m’n jasje nog even open knopen, maar ik raakte in paniek, Beau! Sorry daarvoor. Wat sta jij toch reuze cool op de foto en kijk ik helaas geschrokken alsof ik een tarantula spin heb gezien. Ik durfde niet te vragen of het nog een keertje over mocht. 

Helemaal in paniek heb ik zomaar gevraagd of je ook een boek wilde signeren, als cadeau, omdat het ten slotte mijn verjaardag was. ‘Hoe heet je?’ ‘Jamie.’ ‘En hoe oud ben je geworden Jamie?’ ’22′, klonk ik alsof ik net 11 was geworden. Ik wilde eigenlijk nog zoveel meer zeggen, maar dat lukte niet, vanwege de zenuwen. 

Beau, je hebt mijn boek zo onwijs stoer gesigneerd, ik ben vooral ontzettend blij met de rozen die je erin hebt getekend. Thuis vond iedereen het heel tof dat ik je had opgezocht. Door de zenuwen ben ik je helemaal vergeten te bedanken, vandaar deze brief. Bedankt voor een top verjaardag Beau. 

Veel liefs, 
Een vreemde studente.

Plaats een reactie