Mijn weekenden zijn zo…

Lijp! Ik leef letterlijk naar het weekend toe. Dan ga ik feesten op electro party’s met een handvol pillen en een zak vol wiet. Vrijdag begin ik met de pillen en zo werk ik langzaam naar de wietzakken toe op zondag. Verder spuit ik zo hier en daar nog wat lekkers in m’n lijf. 

Lijpe weekenden bestaan toch uit pillen en zo? Volgens mij ook ja, maar mij niet gezien. In de tijd dat jij het zoveelste glaasje tequila achterover slaat of je hanenkam in model aan het brengen bent, hang ik aan m’n vriend. Hij wordt gek van me. Op maandag vraag ik al wat hij vrijdag doet. Waarop hij droog antwoordt: ‘Uhm, ik ben vrij. Lekker he?’ Dat was het. Ik had mezelf al inbegrepen, maar hij was nog niet zo ver. Helaas… 

In m’n hoofd heb ik al lang een rekensom gemaakt dat we allebei vrij zijn en nog langer samen kunnen zijn. Maar ik moet me inhouden, het laatste wat ik kan doen is het rekensommetje hardop zeggen. Soms ligt het echter op het puntje van m’n tong. ‘Schatje ik ben deze vrijdag ook vrij! We kunnen naar Ikea, of de hele dag films kijken. Misschien kunnen we boodschappen doen en samen een pizza bakken! Ik kan zelfs donderdag al bij je komen slapen! Of wil je uit eten?’ ‘Doe eens even rustig’, zeg ik dan tegen mezelf. Afwachten. Wacht op de magic words van de ‘boyfriend’. 

Eenmaal donderdagmiddag hou ik het niet langer meer vol. Ik bel hem op en vraag wat hij vanavond doet. Ik aas op de vraag dat hij wil dat ik alvast bij hem kom slapen. Dat hij 1 + 1 bij elkaar optelt en op het antwoord 2 uitkomt. Volgens mij telde hij 3 + 10 en kwam hij uit op 47, want hij antwoordde met: ‘Uhm, dat weet ik nog niet.’ Nog steeds houd ik mezelf in en stel ik niet de cruciale vraag. ‘Volhouden Jaim’, zeg ik tegen mezelf, ‘Hij mag niet weten hoe graag je hem wilt zien.’ 

Het is inmiddels donderdagavond en meneer de boyfriend heeft nog steeds niet gebeld. Maar ik laat me niet kennen. Ik zit in een Italiaans restaurant met een vriendin en heb het ook naar m’n zin. Ik heb hem dus niet ‘nodig’. Bij de twaalfde keer dat ik een envelopje op m’n telefoon zoek of naar een gemiste oproep snak, zegt m’n vriendin ‘Ik ga even naar de WC.’ ‘Kut’, dacht ik. ‘Geen afleiding!’ Ik graasde naar m’n telefoon en ik had nog nooit in m’n leven zo snel een sms getypt met de tekst: ‘Wat doe je?’ ‘Ik chill met Daantje, hij blijft bij me slapen.’ Tranen, tranen gleden er over m’n wangen. Nee hoor, dat was alleen om het verhaal mooier te maken. Ik liet me niet kennen. ‘Ok. Leuk, veel plezier’, stuurde ik terug. ‘Mijn tijd komt nog wel’, dacht ik. 

De hele godganse vrijdag heb ik gewacht op dát cruciale telefoontje. Dat ene telefoontje dat mijn weekend helemaal om kon laten slaan. Nog net voordat X-factor begon belde hij. ‘Ik kom je halen.’ De vlinders in m’n buik leken wel zware ADHD-patiënten en vlogen als een bezopen zwerver door m’n buik. Hij stond voor de deur in de zwarte Seat Leon. Ik zag het silhouet van zijn pet. Ons weekend begon dan eindelijk. En geloof me, als dat eenmaal begint is het echt een feest. Wat we zoal doen? We vliegen van Film 1 naar een gedownloade serie, we halen loempia’s in Almere Stad en eten Wan Tan soep op de Zeedijk, ‘s Avonds drinken we witte wijn of champagne gestolen van z’n moeder, we racen op de Xbox en voetballen op de playstation. En soms worden we zondag wakker met de vraag ‘Wat is er gisteren gebeurd?’ ‘Ik weet het niet meer man’, antwoord ik dan. Mijn weekenden zijn zo… lijp.

  • Leuk Leuk!! Complimenten

    Comment door Sem, April 8, 2009 om 2:24 pm
  • Whahahah, ik weet zeker dat ik die donderdagavond net zo over Daantje zat :P !!

    Comment door Jam., September 11, 2009 om 11:27 pm
  • Hahaha erg he!

    Comment door jamievalerie, September 13, 2009 om 12:12 pm

Plaats een reactie


* = (verplicht)