Switch To Mobile Version

Editor’s letter: liever alleen

Mijn rijgedrag? Chaotisch, snel boos en ik rij het liefst alleen. Of met Ronnie.

DOOR JAMIE LI

Flex that is. Vanuit de speakers. Hoe harder, hoe beter. Maar niet te hard, want in principe mogen anderen in het verkeer niet weten waar ik als dertiger naar luister, ghehe. Voor de lancering van V-Power vroeg Shell me naar mijn rijstijl.

Ik rijd rommelig en het liefst alleen (met Ronnie), omdat ik van een bijrijder de zenuwen krijg. Neem mijn vriend. Die zegt ‘oei’ bij elk naderend kruispunt, naar Ronnie Flex kan hij niet luisteren en als ik ga parkeren geeft hij zoveel ‘aanwijzingen’, dat ik meteen de handdoek in de ring gooi en de sleutel overdraag.

Shell deed tevens een onderzoek naar emoties in de auto en de relatie tussen die emoties en je rijgedrag. Daaruit bleek o.a. dat comedy achter het stuur bevordelijk werkt (hallo Coen & Sander!). Je rijdt blijkbaar niet alleen beter, met wat grappen op de achtergrond ben je ook sneller op je plaats van bestemming. Zelf rij ik dus het allersoepelst in mijn eentje en het allerslechtst met publiek (lees: mijn vriend in de passagiersstoel).

Andersom is het helemaal feest. Hij rijdt goed, maar toch zit ik met klamme handjes naast hem. Er wordt laat geremd, hij is ongeduldig bij het stoplicht (hand op de claxon) en hij kan soms nét teveel van de omgeving ‘genieten’. Irritantst is wanneer hij in een kleine stadjes met enge kronkelweggetjes ‘bijzonderheden’ uit de omgeving aanwijst, terwijl ik alle tegenliggers aan het tellen ben met alle hartkloppingen van dien. Of wanneer de zoveelste Amsterdamsmer op een fiets met een death wish het rode stoplicht negeert en mijn vriend alles ziet (hotspots, huizen, supermarkten) behalve de fietser. Als ik vraag of hij ‘m zag, liegt zegt hij: tuurlijk.

Dit alles bij elkaar is waarom ik liever alleen rij. En vanwege een beetje fileflirten natuurlijk. Hoewel de kinderzitjes achterin me al snel verraden, kom ik soms redelijk ver in een fileflirtproces. Ook al waren het maar vijf flirtende minuutjes in een ellenlange file, waren het wel vijf ego-strelende minuten. Toch netjes, niet?

Dus zet mij alleen in een auto en ik ben helemaal in mijn nopjes: dansend, zingend en mopperend, maar nog altijd oplettend. Zet je mij in een auto vol met camera’s voor een leuke video voor Shell? Ben ik ineens een verlegen kippetje, zo verlegen als tijdens de eerste rijles. Gaat dat zien.

 

(dit artikel bevat gesponsorde content)

Plaats een reactie