Switch To Mobile Version

Je suis afraid

We mogen vooral niet bang zijn? Onmogelijk.

DOOR JAMIE LI

Op de planning stond een column over kinderen die niet willen slapen. Ik zou schrijven over mijn kleine Lenny, die ons elke avond lekker bezighoudt met zijn slaapprotest. Ik wilde er lekker op los klagen. Over dat m’n avonden weg zijn. Over de vermoeidheid en over dat-ie nooit meer in zijn eigen bedje wil slapen. En of íemand in godsnaam even Jo Frost voor me kan bellen. Maar na wat er in Brussel is gebeurd, houdt Lenny me wat mij betreft elke avond, dag en nacht wakker, zo lang we maar voor altijd samen blijven.

Ik heb deze avond letterlijk alle actualiteitenprogramma’s bekeken. Tegelijkertijd wederom driehonderdtachtig keer met Lenny in de weer geweest om ‘m in slaap te krijgen, maar dat ter zijde. In elk programma roept er wel eentje dat we ons niet verslagen moeten voelen. Dat dit is wat ze willen en dat we vooral niet in angst moeten leven.

Hoe dan, vraag ik me af. Ik doe niets anders dan angstig zijn. Achterdochtig is mijn tweede naam. Sowieso ben ik bang aangelegd. Bang in het donker, bang voor spinnen, bang na het zien van Opsporing Verzocht, altijd alle nooduitgangen checken, honderd keer controleren of het brandalarm wel werkt, doemscenario’s in m’n hoofd ‘oplossen’ – hoe ik de eventuele inbreker helemaal kapot maak met mijn keukenmessenset.

Het is een en al gevaar wat ik voel, ruik en hoor. Ik zie niks anders dan beren op de weg. Beren, beren, beren.

Ik durf helemaal niets meer. Amsterdam Centraal en Schiphol zijn voortaan een no go. De dam, ook tricky. Wordt het überhaupt geen tijd om de stad te verlaten? Terug naar Almere. Geen terrorist die erover peinst daar een aanslag te plannen. Vinden ze niet indrukwekkend genoeg. Metrostations en treinen, dat moeten ze hebben.

Ik weet precies waar mijn angst vandaan komt. Voor een spinnetje en een torretje ben ik altijd al bang geweest, maar ik veranderde pas echt in een angsthaas toen ik voor het eerst moeder werd. Voorheen liep ik semi-achterdochtig over straat en nu als een opgefokte schijtluis. Er zijn twee kindjes afhankelijk van mij. Ik heb me nog nooit zo kwetsbaar gevoeld. Ik wil niet dan hen iets overkomt, dat zou ik niet overleven. Of dat mij iets overkomt, wat moeten ze zonder hun moeder?

Vorige week liep ik nog met Kay over de Dam. Niet onbezonnen, maar hartstikke panisch. Wat als er nu een gek met een machinegeweer begint te zwaaien. Waar ren ik dan naartoe? Hoe bescherm ik dan mijn baby? Niet!

Het begint telkens met een breaking news. Daarna volgen al snel details. Moeders die hun kindjes kwijt zijn. Baby’s die uit kinderwagens zijn gevlogen. Op een doodgewone dinsdagochtend. En dan ‘mag’ ik niet in angst leven? Flauwekul. Ik doe niets anders. Je suis afraid. Voor altijd.

4 reacties tot nu toe

  • Mooi geschreven. Ik deel en herken je angst en zorgen. Lekker knuffelen met elkaar is het enige wat we kunnen doen!

    Comment door Stefanie, March 23, 2016 om 8:06 am
  • Mooi geschreven en ergens ook herkenbaar want ik denk ook “ik ga mooi niet naar Amsterdam want stel je voor”

    Maar toch wil ik niet leven in angst, ondanks dat ik bang ben voor een heleboel dingen. Ik wil leven in liefde.

    Maak er een mooie dag van!

    Comment door Marije, March 23, 2016 om 8:25 am
  • Herkenbaar.. de wereld is opeens een stuk enger als je mama bent..

    Comment door Em, March 28, 2016 om 4:21 pm
  • zo kippenvel.. mooi geschreven en zo herkenbaar.. !

    Comment door tamara, March 30, 2016 om 3:08 pm

Plaats een reactie