Switch To Mobile Version

Vrijgezel

Vorige maand waren mijn vriend en ik, alles bij elkaar opgeteld, twaalf jaar samen. We hebben het niet eens gevierd. Valentijnsdag zie ik ook somber in. Die vier ik met Najib. Amhali, die ja.

DOOR JAMIE LI

Alain is mijn soulmate. We ontmoetten elkaar veertien jaar geleden in Ally (Almere), in bus 5 om precies te zijn, en sindsdien ben ik altijd verliefd op hem gebleven. Inmiddels zijn we twee zoontjes, een eerste koophuis en nog geen bruiloft verder. We zijn leuk samen, al zeg ik het zelf. Altijd gespreksstof. Altijd lol. We zien elkaar dag en nacht. We geven elkaar de foutste koosnamen zoals hubby en wifey, maar stiekem zijn we gedegradeerd tot huisgenoot A en huisgenoot B. Bovendien zijn onze lontjes er sinds baby twee niet langer op geworden. Hij is zelfs weer gaan roken.

Oorzaak: een giga gebrek aan ontspanning.

Zie je, Alain en ik zijn vandaag de dag niet meer dan twee hardwerkende babysitters. Leuke dingen doen we nog wel, maar niet samen. Terwijl het met de liefde gewoon goed zit. Immers, mijn vriend is een soort Mel Gibson in What Women Want. En als ik goed knijp met mijn ogen lijkt hij hartstikke op Tom Hardy. Nou!

Ik lijk verdomme wel vrijgezel. Alain en ik, filmfreaks, zijn al máánden niet samen naar de bioscoop geweest. Eindeloos graaien in een grote bak met popcorn doen we niet meer. Samen de film tot op de geluidseffecten nabeschouwen, ook niet. Voor de film begint nog even op de Zeedijk samen een won ton soepje naar binnen slurpen en wedstrijdje wie de meeste sambal aankan, nee. Het enige wat wij nog doen is om de beurt kindjes in slaap krijgen en jagen op luieracties. Onze gesprekken worden er ook niet beter op. ‘Moet ik tanken?’, ‘hebben we nog Nutrilon?’ en ‘slaapt hij?’ is het enige wat er zo’n beetje wordt gevraagd. Soms gaat er eentje uit logeren, maar dan zit je nog met de ander. De bios kan je dan op je buik schrijven.

We deden er al weinig mee, maar vooral aanstaande Valentijnsdag wordt niks. Niemand kan oppassen. Eerlijk gezegd durf ik het niet eens te vragen. Wij zijn immers degenen die twee kinderen wilden. Dan moet ik er maar mee dealen ook. Althans, Alain in dit geval. Want ik pak zondag een feestje in het College Hotel, waar we de avond ‘afsluiten met Najib Amhali’. Heel leuk, maar ik zit liever in Tuschinski met de boy.

En als we een keer mazzel hebben, als als als. Áls kleine Lenny en Kay eindelijk een keer allebei slapen, is de kans groot dat papa en mama ook liggen te maffen. Moe. Afgepeigerd. Gesloopt.

Veteranen zeggen dat het ‘écht beter’ wordt en dat ‘je elkaar heus weer vindt’. Hoop het maar, want als dit zo doorgaat schrijf ik me in op Second Love. Op zoek naar een nieuwe (bioscoop)mattie.

3 reacties tot nu toe

  • Wahahaha, wat een heerlijke column weer! Sterkte met de boys <3

    Comment door Thessa, February 10, 2016 om 12:33 am
  • Ik heb je columns gemist :-). Welkom terug!

    Comment door Elise, February 10, 2016 om 10:15 am
  • Hahah herkenbaar!!!

    Comment door Yeliz, February 11, 2016 om 11:06 pm

Plaats een reactie