Switch To Mobile Version

Liegbeest

Mijn vriend liegt over de raarste zaken. Over stiekeme sigaretjes bijvoorbeeld, als hij voor de zoveelste keer is gestopt. Maar dit keer is hij te ver gegaan. Hij heeft gelogen over Loulou.

DOOR JAMIE LI

Al weken ondervraag ik hem suf: heeft ze wat voor hem betekend? En wat heeft hij nu precies met haar gedaan? Maar allerbelangrijkst, waar hangt Loulou uit? De waarheid blijft uit.

Waarom kiezen mannen altijd voor de makkelijke ‘geen idee’-tjes of ‘weet ik niet meer precies’jes? Waarom over vervlogen scharrels niet meteen: ‘Ja wij hebben in een grijs verleden de voortuin goed aangeschoffeld’ in plaats van: ‘Oh, misschien één keertje gezoend joh.’ Dat zijn toch de smeuïge details die je wilt weten. Althans ik. Zeker een vriendin die maar al te graag in haar journalistenrol treedt.

Bij Loulou precies hetzelfde. Volgens mijn vriend was er niks bijzonders gebeurd. Gelukkig hebben vrouwen een fraaie eigenschap: weten wanneer ergens een luchtje aan zit.

Zie je, Loulou was mijn konijn.

Ze was het allerliefste konijntje dat ik nota bene van hem cadeau heb gekregen. Renée zou zeggen: You had me at hello. Maar in mijn geval was het: You had me at the bunny. Loulou had de wildste en mooiste bruinoranje lokken en danste en huppelde maar al te graag in de rondte. Toegegeven, Loulou kon ook stinken. En hard ook. Als een monster. En als ultrazwangere vrouw moest ik daar weinig van hebben. Bovendien was het sneu voor Lou, leven in een appartement zonder tuin. Vriendlief wist nog wel een collega die een fraaie boerderij runde met alle lieve dieren van dien. Loulou zou er genieten van haar eigen privéterrein en er was zelfs een vriendje dat op haar wachtte: Franklin. Wie was ik dan nog om haar te onthouden van één en al geluk? Bovendien veel beter dan opgescheept zitten met een chagrijnige zwangere trien en twee strijdlustige katten die Loulou nog altijd als de ultieme prooi zagen. Helemaal top was het feit dat we konden appen, zodat ik nog altijd op de hoogte bleef van Loulou’s nieuwe leven met zo nu en dan een digitaal kiekje van een huppelende Lou en vriendje Franklin.

In het begin ging dat heel lekker. Maar na een tijdje bleven de foto’s uit. Als ik vroeg naar Loulou reageerde mijn vriend telkens verbaasd dat hij wéér vergeten was de collega naar een update te vragen.

Toen ik zelf de telefoon oppakte om de collega te bellen, hield hij me tegen en kwam het konijn, uh, de aap, uit de mouw. Loulou was weggelopen en nooit meer terug gekeerd. Franklin was ook mee. Mijn vriend hield het al maanden geheim, omdat hij bang was me te kwetsen. Een typisch Achter Gesloten Deuren verhaallijn, niet? Mannen moeten weten dat liegen meer pijn doet dan twee weggelopen Bonnie & Clyde konijntjes.

Diepe rouw en diep teleurgesteld. Youp en Flappie, respect.

3 reacties tot nu toe

  • Leuk geschreven, minder leuk van Loulou:(

    Comment door Mira, February 4, 2015 om 6:34 pm
  • Zo leuk geschreven! Ach, ze zijn tenminste samen op pad gegaan. Dat heeft dan nog iets romantisch. Alleen mannen… Tsja, die moet je soms echt heropvoeden ;-)

    Comment door Anne, February 5, 2015 om 10:39 am
  • Die zijn natuurlijk ontsnapt en ergens een gezinnetje gestart. Best romantisch! En zo’n waarheid achterhoudende man, die ken ik. Die zit hier ook op de bank.

    Comment door Karen, February 9, 2015 om 9:07 am

Plaats een reactie