Switch To Mobile Version

null

Inpak fetisj

Ik ben hartstikke jaloers op de meisjes van Douglas. Überhaupt op elk meisje dat prijkt achter een inpakbalie rond de feestdagen. Spul inpakken rond de kerst is mijn droom. Al is het in een tuincentrum.

DOOR JAMIE LI

Diezelfde droom staat nu op een hartstikke laag pitje. Ik zwaai sporadisch met een gouden lintje of een imposante glitterstrik, maar wat inpakken op hoog niveau betreft is het altijd bij een knagende fantasie gebleven. Echter ben ik van plan mijn inpak skills naar een hoger niveau te tillen.

Het zit ‘m in het papier. Zonder luxe papier ben je nergens. De Bijenkorf bijvoorbeeld is een walhalla aan sexy velletjes. Maar ook in de groothandel of lokale knutselwinkel kom ik graag om te jureren over de papierrollen. Hoe zijn de prints? Wat is de dikte? Geur, grootte en structuur: ook belangrijk. Al run ik geen inpakbureau noch Douglas en kan ik er weinig mee, wil het toch regelmatig gebeuren dat ik een groothandel uit wandel met honderd euro aan luxe inpakpapier. De andere honderd is besteed aan de linten, strikken en stickers.

Want, je weet maar nooit. Babyshowers, verjaardagen en zelfs zomaar-cadeaus: presentatie staat altijd voorop.

Waar ik letterlijk van m’n stoel af glijd als er een pakketje van Stella McCartney wordt bezorgd – waarover straks meer – krijg ik een rolberoerte bij de alledaagse rommelwinkel. Neem het lompe meisje bij een bekende speelgoedzaak. Ze dacht dat het cadeau wel zou passen in het pietluttige velletje dat ze zojuist bruut had af gescheurd, met alle breuken van dien. Ik, fervent inpakster, hoefde natuurlijk maar één blik te werpen om te constateren dat ze compleet zou falen. Drie rollen plakband en vijfentwintig slordig afgewerkte hoekjes verder, zag ze dat haar vel by far te klein was. Het oningepakte gat moffelde ze weg met een goedkope, gerecyclede haarbal-achtige strik. Tot overmaat van ramp dacht ze de kers op de taart te hebben gevonden: een multigekleurd lint, wat natuurlijk niet matchte met de hysterische speelgoedwinkelprint. Dûh. “Haal alles er maar af.” Ze wilde huilen. Sneu, maar de inpakwereld is een harde.

Had ze nou maar bij Stella afgekeken. Wanneer je iets bestelt op de website komt er een kartonnen doos binnen. In die doos een uiterst chique zwarte tas, dicht gemaakt met een rode strik van zijde. Daarin een knap rood vloeipapiertje, gewikkeld om een duur doosje van Obama-niveau. Daarbij een kaartje in een envelop, dicht geplakt met een rijke gouden sticker in de vorm van het Stella McCartney logo. Tada. Je aankoop, gehuld in een keurig canvas tasje. Kan dat speelgoedwinkelmeisje met haar lubberende multigekleurde kreukelpapier wat van leren.

Om dat soort inpakboerinnen te mijden, ziet er niets anders op dan zelf de stoute schoenen aan te trekken. Gezien dat hoofdkantoor van Stella niet om de hoek zit, wordt het de Douglas. Grote kans dat je me vanaf zo’n 22 december bij de parfumerie ziet stralen als een kind in een speelgoedwinkel achter de inpakbalie. In het zwart, geföhnd en wel, wemelend in gouden en mintgroene linten, fanatiek in de weer met scherpe scharen en PC Hooftstraat-waardige papiertjes. A dream come true.

3 reacties tot nu toe

  • Wat heerlijk herkenbaar!

    Comment door madelon, November 26, 2014 om 9:04 am
  • Haha! Inpakken is echt een kunst he? Ik kan het niet. Al probeer ik het wel eens met lintjes e.d. Ik kan niet netjes vouwen. Ik was een waardeloze kleuter ;)

    Comment door Karen, November 26, 2014 om 10:02 am
  • Leuk geschreven weer. Totaal niet mijn ding overigens. Kan niet eens de schoencadeautjes van mijn kinderen inpakken, gewoon echt niet. Zeg dan ook dat Piet Slordig is geweest, de loser.

    Comment door Nesrin Daily Cup of Bla Bla Bla, November 26, 2014 om 5:30 pm

Plaats een reactie