Switch To Mobile Version

Mean girls

Om te overleven op de crèche als modemama tussen de niet modeliefhebsters is een pittige klus.

DOOR JAMIE LI

Het begint al met grote afkeuring van m’n fiets. Waar alle moeders keurig in het bezit zijn van een mamafiets of bakfiets, kom ik aanzetten met een te trendy transportgeval zonder bagagedrager. Aan de grauwe blikken af te lezen vinden ze dat niet oké. Er is ook al naar gekeken naar mijn lederen kokerrok en netpanty met witte Nikes eronder. Vinden blijkbaar ze raar, want ik zag wat wenkbrauwen omhoog schieten in combinatie met kronkelende mondjes. Geroezemoes, dat vooral. Toen ik op de crèche verscheen met een all black outfit, all black kinderwagen en dreumes Lenny ook helemaal in het zwart gekleed, brak hun klomp. Gevolg was dat mijn vrolijke ‘goedemorgen’ en Lenny’s nog vrolijkere ‘ta ta ta ta neee jaa ta’, afgestraft werd met een welverdiende silent treatment. Want hé, hoe durf je in zo’n outfit naar het kinderdagverblijf te komen.

Dat ze me niet moeten, laten ze in alles merken. Zoals eerder genoemd ontvang ik nooit een ‘goedemorgen’ retour en met enige regelmaat krijg ik nogal wat deuren nét voor m’n neus dicht geknald. Tja, eigen schuld, dikke bult. Dan moet je maar wat sneller lopen op die te hoge laarzen van je. Zo is ’t wel.

Met de vaders zit de vork heel anders in de steel. De papa’s groeten altijd, glimlachen en maken een babbeltje. Zelfs de knappe Orlando Bloom-achtige paps vindt het geen probleem om gedag te zeggen. Dan heb je nog de zakenpapa die zijn twee kids iedere ochtend komt ‘droppen’. Hij verschijnt immer in een glad pak met een hippe bril op zijn neus en laat ik je vooral niet vergeten te wijzen op de grote hoeveelheid gel in zijn haar. Hij is meestal wel in voor een dolletje. ‘Papa die baby kan nog niet lopen he?’, zegt zijn dochtertje van drie wijzend naar Lenny op een onschuldige dinsdagmorgen. ‘Nee lieverd, maar zo te horen kan hij al flink wat geluid maken. En met dat lopen zal het ook niet lang meer duren.’ Hij kijkt me al knipogend aan en vervolgt: ‘Toch?’ ‘Inderdaad’, antwoord ik. Na het inleveren van onze kindjes komen we elkaar buiten weer tegen. Als ik normaal gesproken de moeders na afloop nog buiten tegenkom, flitsen ze weg zonder ook maar iets te zeggen. Wel praten met elkaar natuurlijk, maar met mij? Ho maar. (Kan best aan mijn grote zonnebril liggen, daar niet van. Maar toch.) De gladde gel papa daarentegen is iets gemoedelijker. ‘Werkse!’ roept hij me nog na. Wederom overdreven knipogend.

Dat hij me knipogend en al groette, was de keer van de kokerrok. Maar de keer van de joggingbroek kreeg ik een norse blik. De gel papa gunde me nog net een karige ‘dag’ en schoot rap in zijn SUV. Voordeel was wel dat ik met de joggingbroek maar liefst negen hallootjes had gescoord bij de moeders. Zo lang ik dus een strak joggingbroekenregime aanhoud en het even lekker aandik met een make-up en zonnebrilloze kop én onverzorgd haar, moet het over een paar jaar wel goed komen met die playdates voor Lenny.

(Illustratie: Ila Dani)

10 reacties tot nu toe

  • Neeeee blijf de mama met kokerrokken en hoge hakken! Liever knipogende papa’s dan achterbakse mama’s! Je bent een heerlijk leuke moeder!

    Comment door Malou, November 5, 2014 om 6:34 pm
  • Gewoon lekker jezelf zijn,kunnen die moedertjes van leren. Been there… blijf lachen en dat is de beste manier en voor je weet wordt je alsnog gevraagd voor kopje koffie van hun mannen…been there already.. keep smiling girl!

    Comment door puk, November 5, 2014 om 6:39 pm
  • herkenbaar haha, de “moekes” staan te roddelen in pyama? Of joggingbroek en keuren de verzorgende moeder geen blik
    De vaders daar integen, weten niet wat ze zien en kunnen het waarderen
    Het spelen komt vanzelf en dan word er opeens gezegd, je bent altijd zo leuk gekleed ; )

    Comment door Lisa, November 5, 2014 om 6:42 pm
  • Ik vind het zo verschrikkelijk dat een hoop moeders zich gaan verwaarlozen zodra er kinderen komen. Hup, die broek uit het jaar prik kan nog wel, wat maakt het uit hoe je er uit ziet? Nou veel. Ik zou zeggen: blijf je kleden zoals je doet! Uiteindelijk zijn er wel mensen die dat waarderen, en ik denk dat die mensen de enige mensen zijn die je in je leven moet hebben. En ook gewoon hoi blijven zeggen, dat ze niet reageren hebben ze uiteindelijk alleen zich zelf mee. :)

    Comment door Kyra, November 5, 2014 om 7:40 pm
  • nix van aantrekken hoor. Gewoon je eigen ding blijven doen! Er zijn nou eenmaal moeders die ook moeten werken

    Comment door Kristel, November 5, 2014 om 9:04 pm
  • En dan woon je nog in Amsterdam! Stel je voor dat je in een dorp zou wonen. Vrouwen zijn verschrikkelijk. Er is geen soort dat elkaar zo afvalt als wij vrouwen.

    Comment door Karen, November 6, 2014 om 10:15 am
  • Geweldig geschreven en ik ga dit zeker onthouden voor de tijd dat ik kinderen heb!

    Comment door Mira, November 6, 2014 om 11:39 am
  • haaaaaaaaaaa jij bent een lekker ding. Ik snap en voel jou. Eerlijk, wacht op het moment dat je op het schoolplein staat…Omggggg.

    Comment door Nesrin Daily Cup of Bla Bla Bla, November 7, 2014 om 1:21 pm
  • Geweldig!!!

    Comment door madelon, November 26, 2014 om 9:07 am
  • I’m really into it, thanks for this great stuff!

    Comment door Anonymous, April 14, 2015 om 7:26 pm

Plaats een reactie