Switch To Mobile Version

Gerard

Een goede vriend van mij vond onlangs dat het “de hoogste tijd” was dat ik mij anders zou gaan kleden. Hij keek licht-hautain en zei: “Hou toch eens op, vent, met die sneakers en die petjes.”

DOOR: MARCEL LANGEDIJK

Ik was even onthutst, dat mag je best weten.

Deze vriend heet Gerard. Of, nou ja, zo heet ie niet, maar zo noem ik hem, omdat ik weet dat hij dat een ontzettend nerdy naam vindt. Zo ben ik dan ook wel weer.

Gerard dus. Gerard woont in Almere. Of IJburg. Of daar ergens in de buurt. Dat maakt verder niet uit, maar het is belangrijk dat jullie een juist beeld van Gerard krijgen. Gerard is boomlang, slank, voorzien van een keurig gebit en fonkelende ogen. Hij heeft bovendien veel haar dat een keer per drie weken geknipt wordt door een extreem dure kapper. Zo eentje die je geen kapper mag noemen, maar iets verdrietigs als chief hair designer. Je zou hem knap kunnen noemen, Gerard. Kleding is heel belangrijk voor hem. Hij ziet er – zelfs op hete dagen – uit als de modellerige jongens uit de Esquire en de JFK. Hij draagt pakken, pantalons, stropdassen, vesten (die hij cardigans noemt), laarsjes, designhorloges, malle armbandjes, pochetten, loafers; de hele mieterse bende. Alles uiteraard volgens de laatste trends en van de juiste merken. Dat is Gerard.

Ik ben wel eens jaloers op hem.

Als ik op een moeilijk hipsterfeest sta, bijvoorbeeld, met m’n nieuwe T-shirt, een gin-tonic en m’n iPhone. Alles prima, alles relaxt, et is maar werk, wie doet me wat. Gerard dus. Want die komt binnen in een kakelvers roestbruin overhemd. Met zijn whisky-sour. En z’n Huawei Ascend P6. Dingen die sinds de week daarvoor in fashion zijn. Dingen waar ik niet over nadenk. En Gerard wel.

Zo gaat het vaak. Bijna altijd, als ik eerlijk ben.

Evengoed zijn we vrienden, want Gerard is – afgezien van het feit dat hij een beetje een modepopje is – een aardige gozer. Een vriendelijke gast, die alles voor je doet als het nodig is. Een held. Ook al omdat hij me accepteert zoals ik ben. Namelijk: die man met die T-shirts, die sneakers en die petjes. Die man met baard, maar zonder stropdas. Die man met gevoel voor humor, maar gebrek aan stijl. Gerard accepteerde het. En ik accepteerde Gerard. Zoals vrienden dat doen.

Tot onlangs, dus. Want onlangs zei Gerard dat ik moest stoppen met sneakers en petjes. Omdat hij dat vond. En dus ben ik gekwetst. Mijn mannenhart bloedt. Want sneakers zitten lekker en staan mij goed. Petjes zijn een uitkomst voor de man met weinig haar. T-shirts hoef je amper te strijken. En bovendien: het staat me goed. Dacht ik. Tot Gerard me dus vertelde dat het niet zo was. Dat ik overhemden moet gaan dragen. Alsmede pakken, laarzen, stropdassen, pochetten en mijn weinige haar voor 350 euro per keer moet laten designen door een über hair styler.

Ik zei tegen Gerard, de tranen wegslikkend dat ik erover na zou denken. Ik bedankte hem zelfs nog voor zijn eerlijkheid. Ik voelde me een watje, een fashion victim. Eventjes maar. Daarna realiseerde ik me weer dat Gerard in Almere woont, of IJburg. Daar helpt geen pochet tegen.

Over Marcel
Marcel Langedijk is freelance journalist. Hij schrijft (en schreef) voor tijdschriften als Elle Decoration, Elsevier STIJL, JFK, Playboy en Volkskrant Magazine over eten, drinken, mensen, mode en reizen. Hij draagt graag sneakers en heeft geen pochet. Je kunt hem volgen op Twitter @LangedijkMarcel, Instagram @marcellangedijk en zijn blog.

(Foto Marcel: Jesaja Hutubessy)

Plaats een reactie