Switch To Mobile Version

Geen smoezen meer

Ben officieel door m’n excuses heen. Ik moet sporten. En nu écht.

Eerst schoof ik alles af op de zwangerschap. Ben bevallen met een keizersnede en de gynaecoloog waarschuwde streng: “Echt twaalf weken niet sporten Jamie! Dat ging ik dan óveral rond bazuinen alsof het haar schuld was. “Naja! Ik mag gewoon niet sporten!” Zo rot, want na negen maanden waggelen had ik zo’n ongelooflijke zin in een dagelijks buikspierkwartier.

Hardlopen werd het plan.

Hardlopen vond ik immers te gek – vier jaar geleden. En ik woon nota bene dichtbij het Vondelpark. Een rondje Vondelpark is goed te doen, gezellig en je hoeft nooit na te denken over een ingewikkelde route. Een overzichtelijke route is hartstikke belangrijk voor een verdwaalgevoelig type als ik.

Dat joggen zou het helemaal worden, tot ik besloten had er geen tijd voor te hebben. Want winter en vroeg donker. Voordat je eenmaal je baby’tje op bed hebt gelegd, ben je weer uren verder. Dan wil je nog De Wereld Draait Door kijken, je kent het wel. En voor je het weet is het Vondelpark hartstikke verlaten. Ik wilde toch zeker niet in het donker in alle onzekerheid door het park hollen en eventueel beroofd worden van m’n telefoon? Slecht plan, niet doordacht, onverantwoord. Wacht wel tot het voorjaar aanbreekt.

De klok ging een uur vooruit, maar ik helaas niet. Waar het rond een uur of negen pas schemerig begon te worden, zat ik nog steeds binnen te brainstormen over een nieuwe reeks smoezen. Deze werden het niet:

“Ik fiets toch best veel?”
“Ben toch alweer op gewicht, waarom nog sporten?”
“Ik heb geen goede hardloopschoenen”
“Ik wil samen met iemand joggen en niemand kan”
“Ben nu echt te druk”
“Ik eet toch al geen koolhydraten meer”
“Weet je wel hoe veel ik wandel?!”

Welke smoes het wél werd was het dat ik niet kan hardlopen zonder goede muziek. Ik heb ritme nodig. Het probleem: ik kan m’n iPhone nergens kwijt. Door al dat gezweet zakt de gadget van m’n heupen tot aan m’n enkels. En dan heb ik nog niet eens wat gezegd over het oordopsnoertje dat verwikkeld raakt op moeilijke plekken. Conclusie: ik kan niet rennen voordat ik een fatsoenlijke iPhone-houder heb. Tot die tijd zie je mij onmogelijk het Vondelpark door rennen. Kom nou.

Inmiddels is het houdertje binnen en ben ik smoes-technisch uitgespeeld. Morgen dan echt?

(foto: Stella McCartney x Adidas)

1 reactie tot nu toe

  • Succes morgen :)

    Comment door Floor, June 16, 2014 om 4:08 pm

Plaats een reactie