Switch To Mobile Version

Bevallen deel II: breinaalden in je poes

Half vijf in de ochtend word ik wakker door een rare steek in m’n onderbuik. Deze steek is anders dan alle andere voorgaande ellendige steken. Gemener. Het blijft bij één dus kruip ik weer onder de lakens. Klokslag zes uur word ik wederom wakker. Dit keer door een ongeduldige ochtendplas. Oh nee. Het is meer dan dat. Het is een human tsunami. De echoscopiste galmt door m’n hoofd: “Je hebt veel vruchtwater. Ruim boven het gemiddelde. Vandaar dat je buik zo groot is.” Dat had ze goed gezien. Op de baby na keldert de complete inhoud van m’n zwangere buik naar beneden. Aha. Dus zo voelt het als je vliezen breken.

Vliezen gebroken en hetzelfde geldt voor mijn haar. Het is nog nat en verkeert in uiterst lelijke staat. Je ligt er al zo dor bij tijdens een bevalling, laat op z’n minst dat haar dan goed zitten. Bovendien had ik Leco gezworen met perfect geföhnd haar te bevallen. Met een stijltang in m’n rechterhand en een dozijn kraamverband tussen de benen – vruchtwater bleef present – gaat het prima. Lok voor lok tem ik de verbasterde coupe. Steeds moeilijker, want de weeën melden zich ook. Waar ik normaal een kwartier doe over mijn haar, ben ik nu al drie kwartier bezig. Lokje stijlen, wee opvangen, lokje stijlen, wee opvangen.

Op de achtergrond een ijsberende vriend die al vijftien keer de Maxi Cosi heeft verplaatst.

Ik glijd met de stijltang over de laatste passé en zak door mijn knieën van de pijn. Dus dit is nou een echte wee. “Alain, het is begonnen. Bel het ziekenhuis, vraag wat we moeten doen.” “Waar ligt dat papiertje met het nummer?” “Weet ik even niet. ZOEK ZELF EVEN, IK HEB WEER EEN WEE.” Oh nee, ik begin nú al kattig te doen!

De rit naar het ziekenhuis maak ik nauwelijks mee. Het is maar tien minuten rijden, maar het lijkt een tiendaagse roadtrip. Op de passagiersstoel lig ik te creperen van de pijn. Raam open, raam dicht, dramatisch puffen, niets helpt. En zeker die verdomde drempels niet die ineens overal lijken te liggen. Eenmaal bij het ziekenhuis word ik vriendelijk verzocht “nog even plaats te nemen.” Hoe dan? Ik kan niet zitten, niet staan, ik kan eigenlijk niets? Bovendien is dat vruchtwater nog steeds aan het dollen. Bye bye polka dotted bevallingsbroek. Compleet doorweekt. Alle houdingen doen pijn. Breinaalden in je poes, zo bruut voelen weeën. In een rolstoel word ik gereden naar de verloskamer, where the magic happens. Ik beland in een ultrachique kamer. Luxe badkuip, Eames-designerstoelen, flatscreentje en meer flashy stuff. Dit is The Ritz onder de ziekenhuizen!

Blijkt dat ik suck met bevallen. Ik voelde me te goed voor een zwangerschapscursus en zit nu met de gebakken peren. Ik kan niet puffen. Daar is kennelijk een techniek voor. Gelukkig duikt ‘s werelds liefste verloskundige op die me erbij helpt. “Kun je weeën weg puffen?” “Nee.” “Doe mij maar na. Pfff, pfff, pfff. Inademen door je neus, uitademen door je mond. Je doet het heel erg goed.” Het is eigenlijk zo makkelijk: langzaam ademen, puffen, rustig blijven, door je neus inademen en door je mond uitademen. Maar ik kan het niet! Telkens als er een @#$()(&%$#$& wee opkomt, wat dus om de effin 2 minuten is (!), raak ik compleet in paniek. Ik haal veel te snel adem, ik adem alleen nog maar door m’n mond en flip ‘m compleet. Tijdens de piek van elke wee ram ik erop los tegen de rand van het bed. Ik zie Alain steeds banger worden. Chantal, staat op. “Wat ga je doen?” “Ik moet even weg, maar je doet het echt heel goed. Ik kom zo weer terug.” “Nee, je mag echt niet weg. Ik kan dit niet zonder jou. Je moet blijven. Blijf je? Zonder jou kan ik dit niet Chantal. Je bent mijn mascotte.” Ze blijft.

Ondanks de hulp van Chantal krijg ik een angstaanval. “Chantal, ik trek dit niet. Ik ben bang voor de volgende wee. Zo. Veel. Pijn. Telkens als ik een wee op voel komen ga ik keihard door het lint. Weet je Chantal, IK WIL EEN RUGGENPRIK.” Die laatste zin brul ik. “Weet je het zeker? Je was toch tegen pijnbestrijding?” “Niet meer.” “Oké, maar een ruggenprik is echt een gedoe. Je moet eerst nog naar de anesthesist en je kan er ook koorts van krijgen. Wil je niet het pompje?” “Pompje?” “Ja, dat is makkelijker. Gaat gewoon via het infuus. Hoeven we je niet te verplaatsen. Mag je gewoon blijven liggen.” “Helpt dat?” “Ik denk het wel.” “Doe maar dan. Maar ik wil wel de maximale dosis.”

Het pompje is amazing. Telkens als het lichtje op groen springt, mag ik op de knop drukken en krijg ik een vers shotje remifentanil binnen. Voor even ben ik een junk. Je voelt de pijn nog steeds, maar maakt het minder bewust mee. Dit zou ik nog wel eens de hele dag, wat zeg ik, nacht vol kunnen houden.

Inmiddels vier uur ’s middags. Ik lig nog steeds onderbroekloos doch gewaxt in een fancy verloskamer waar om het uur een gynaecoloog binnen wandelt die even met twee vingers graait in de flamoes. Ik vind alles prima. Ik wil gewoon m’n baby zien. “Het gaat heel goed Jamie, je hebt al acht – bijna negen – centimeter ontsluiting. Nog even en dan kunnen we beginnen.” Een half uur later komt ze weer voelen. “Nog één centimeter, je mag straks gaan persen.” Jeej! Bijna de baby zien! Minder jeej als ze haar gear uitrolt. Scharen, tangen en meer gevaarlijke glinsterende tools.

Ze kan haar gear weer inpakken, want die laatste centimeter wil niet lukken. Het baby’tje blijkt een zogeheten sterrenkijker. Hij ligt weliswaar met zijn hoofd naar beneden, maar met zijn ogen naar mijn navel toe, wat het moeilijker maakt om door het geboortekanaal te sliden. De gynaecoloog komt naast me zitten. Ze kijkt me ernstig aan. Ze heeft de blik in haar ogen van een vader die aan zijn dochtertje moet vertellen dat haar favoriete knuffelbeer ‘op vakantie’ is. “We moeten een keizersnede uitvoeren. Kijk, het is een opeenstapeling van factoren. Allereerst ben je erg petite en was de baby bij de laatste echo groter dan gemiddeld. Het baby’tje ligt verkeerd om en wil niet draaien. Daarnaast komt die laatste centimeter maar niet door. De vacuumpomp of tang brengt in jouw geval te veel risico’s met zich mee.”

Tang?(!)

Ik stribbel niet tegen. Het kan ook eigenlijk niet anders, want de persdrang is begonnen. Persdrang is superkut. Het voelt alsof je moet poepen na een laxeercocktail. “Niet persen hoor!” “MAAR IK MOET!” “Oké heel even dan, maar wel meteen weer stoppen!” “Dat kan ik niet, ik wil persen. Ik moet persen. Ik moet!” Op dat moment word ik naar de OK gereden. Ik kan niks anders dan kreunen van de pijn en die bloedirritante persdrang. De ruggenprik is op dat moment m’n grootste bff. Ik voel niets meer.

Bijna half acht ’s avonds. “Binnen een half uur ben je samen met je baby.” Alain zit naast me en houdt m’n hand stevig vast. Het is zo koud op de OK dat ik niet kan stoppen met shaken. Plots hoor ik een baby’tje huilen. Wat gaat dat snel! De gynaecoloog houdt ons zoontje hoog boven mijn hoofd. Hij is er! En wat is-ie prachtig! En zo klein! Ik kan niets anders dan huilen en bibberen. Onze kersverse knul wordt even weg gebracht ter controle. Blij dat Alain meeloopt om eventuele wisseltrucs te voorkomen. Die kleine Lenny toch! Heeft braaf geluisterd naar zijn mama: liet zondag de 22ste voor wat het is en besloot geheel op eigen houtje te komen. En wel op vrijdag 20 september 2013.

Haren stylen tussen de weeën door, compleet verslagen en onderbroekloos op een bed liggen, negen uur lang weeën weg werken om vervolgens tóch met een keizersnede te bevallen met zes weken herstel; het was het helemaal waard en ik zou het zo weer doen. Graag zelfs. Ik hou van je lieve Lenny.

Zo’n bevalling red je niet in één column. Hier ging heel wat aan vooraf. Eigenlijk zou de bevalling plaatsvinden op 22 september 2013. Say what? Lees ook Bevallen deel I.

9 reacties tot nu toe

  • Geweldig om te lezen!

    Comment door Kathlijn, February 10, 2014 om 5:29 am
  • James, ik ben je nummer één fan en dolgelukkig dat je blog weer in de lucht is, maar jezus.. dit verhaal is voor mij voorlopig de beste anticonceptie die er is. Yikes! Gelukkig was het allemaal voor een goed doel die bevalling ;-)

    Comment door Lysanne, February 11, 2014 om 4:22 pm
  • Lieve Jamie, gefeliciteerd met jullie prachtige zoon! Blij dat alles goed is gegaan enneh…. ik heb wel zwangerschapsyoga gedaan, maar kreeg een weeënstorm waardoor het puffen mij ook niet lukte… Het doet gewoon f…ing pijn!!! Maar dat prachtige kindje maakt alles goed!! Fijn dat je blog weer online is! Ik kijk alweer uit naar je verhalen…

    Comment door Monique, February 11, 2014 om 9:22 pm
  • Wow…. :) super geschreven weer!

    Comment door Daisy, February 16, 2014 om 10:34 pm
  • Poeh heftig! Persdrang heb je zo goed omschreven! Wauwie.. Lenny is echt prachtig!

    Comment door Whitney, February 17, 2014 om 12:34 am
  • Enorm gelachen en een traantje weggepinkt! ;) Fantastische column weer! Blij dat je weer actief bent!

    X

    Comment door Esmée, February 17, 2014 om 12:54 pm
  • Super om te lezen! En jullie hebben een prachtig zoontje!
    Ben zelf (nog) geen moeder maar het lijkt me een geweldige ervaring ondanks de pijn.

    Comment door Sharona, February 17, 2014 om 2:00 pm
  • Pffff, ik ben er gewoon moe van, alsof ik zelf net een bevalling achter de rug heb. Wat een heftig en mooi verhaal!

    Comment door mariquedevries, March 5, 2014 om 2:30 pm
  • Ik heb je verhaal nog eens doorgelezen en ben zelf zes weken geleden van een zoon bevallen. Onze bevallingsverhalen lijken heel veel op elkaar :-) Bij mij braken ook eerst de vliezen, was mijn buik megagroot, wilde ik een ruggenprik die ik ook kreeg en bleek mijn kindje een sterrenkijker te zijn waarna ik een keizersnede kreeg en ons zoontje om 19.45 uur geboren werd. Enige verschil is dat mijn totale bevalling na de vliezen 36 uur duurde en dat ik rugweeën had :-)

    Comment door Sandy, August 1, 2015 om 6:46 pm

Plaats een reactie