Switch To Mobile Version

Samenwonen deel 4: Heimwee

Ik zit midden in een writer’s block fase, maar begin langzaam uit dat diepe dal te klimmen. Zo’n verhuizing gaat je namelijk niet in de koude kleren zitten.

Geen idee wat er met mij aan de hand is, maar als ik eenmaal die vingers op het toetsenbord knal, gebeurt er helemaal niets. Er komt gewoon geen zinnig woord uit mijn bloggende brein. Waarschijnlijk komt het doordat ik sinds 1 augustus officieel Amsterdammer ben geworden. Dan gebeurt er wat met je.

Daarnaast heb ik vakantie. Misschien dat die vrije dagen ook iets met mijn schrijf blokkade te maken hebben. Maar de grootste factor zit ‘m geloof ik toch echt in het homesick zijn. Twee weken lang jammerde ik op de schouder van mijn vriend ‘dat ik mijn ouders zo mis’. Kon niemand me waarschuwen dat het huis uitgaan zo een emotionele gebeurtenis is? Dat het zó erg is dat je twee weken lang niet jezelf kunt zijn? Je eigen stekje hebben en ook het samenwonen is fantastisch, maar je levert er wel iets verdomd moois voor in: een goede band met je ouders en drie (te) gekke katten.

Afgelopen weekend ging ik voor het eerst op bezoek. Kriebels in mijn buik voordat ik mijn ouderlijk huis naderde. Ik vloog in de armen van mijn ouders en heb gehuild als een pasgeboren baby die al 1,5 dag geen melk heeft gehad. Daarna verliep alles weer in een stijgende lijn. Ik kon weer eten, lachen, blij zijn en had al vier pogingen achter de rug om weer een column te tikken. Helaas vier kutcolumns, maar bij deze dus hopelijk een redelijk leuke. Dat laat ik aan jou over.

Verder is er nog iets dat de helft van mijn dag in beslag neemt, waardoor het schrijven een (writer’s) blok aan mijn been werd: stofzuigen. Sinds ik in mijn nieuwe huisje rond dwarrel, ben ik een tic dan wel obsessie rijker. Stofzuigen is mijn roeping. Als ik ook maar een vuiltje – al is het een wenkbrauwhaartje – op de vloer betrap, haal ik de stofzuiger tevoorschijn.

Dan is er nog iets. Kan ik wel van de een op de andere dag tot Amsterdammer gebombardeerd zijn, maar ik ben en blijf een vrouw. Fietsen durf ik nog niet. Ik snap niets van de weg. Alle grachten lijken op elkaar en die achteruittraprem is ook even wennen. Morgen moet ik naar de bios fietsen. Alleen. Dus hoor je morgen een nieuwsberichtje (AT5) voorbijkomen over een spookrijder of wispelturig, gevaarlijk gedrocht op een fiets, denk dan aan dit blogje.

13 reacties tot nu toe

  • Heel herkenbaar dit, don’t worry! Woon nu ruim 1 jaar in mijn uppie te Amsterdam en het is geweldig! :-)

    Comment door Merel, August 15, 2011 om 11:41 pm
  • Achh lieve Jamie! Gelukkig gaat het alweer wat beter met je en kun je jouw lieve volgertjes weer blij maken met een column. Wat heerlijk dat je nu je eigen stek hebt, daar moet je ook heel wat voor inleveren, maar hey! weet je nog dat we het hadden over het jammeren achter je raam? Dat doe jij wel mooi in Amsterdam! Kan ik je niet nadoen. Steek die maar in je zak ;) Liefsss

    Comment door Mannie, August 15, 2011 om 11:43 pm
  • Ik woon sinds oktober op mezelf, maar vond het geweldig dat ik eindelijk op mezelf kon gaan. Sowieso heb ik geen last van heimwee, dus ook niet nu ik op mezelf woon. Maar ik voelde me in het begin wel alleen. Het ging uit met mijn toenmalige vriend kort nadat ik verhuisde en ik kende niemand in de grote stad. Daar is inmiddels verandering in gekomen en ik vermaak me prima. Zo nu en dan reis ik anderhalf uur om mijn familie te zien. Ondanks dat ik geen heimwee heb, mis ik ze wel! Dat wel!

    Comment door Francisca, August 15, 2011 om 11:47 pm
  • Ik woon al een paar jaar samen… dat stofzuigen herken ik, hahaha! Leuk geschreven weer!

    xxx Camilla

    Comment door Camilla, August 16, 2011 om 12:12 am
  • Aaaaw too cute. Ik wil wel met je ruilen hoor! Kan ik in je mooie huisje wonen. Maar veranderingen zijn altijd spannend en eng in het begin. Komt goed! Enjoy it!

    Comment door Stefanie, August 16, 2011 om 1:20 am
  • heel veel plezier en geluk samen en geniet van amsterdam ;)!

    Comment door Suzanne, August 16, 2011 om 1:28 pm
  • Haha, leuk en herkenbaar! Komt vast helemaal goed in Amsterdam. Durfde eerst ook niet te fietsen, maar nu fiets ik net zo hard als iedereen ;)

    Woon je wel op een leuke plek?

    Comment door Mariska, August 18, 2011 om 3:27 pm
  • @ Mariska Ja redelijk, mega multi culti, maar wel gezellig. Ik woon in West, in de Baarsjes. Jij?

    Comment door jamievalerie, August 19, 2011 om 2:46 pm
  • Herkenbaar! Oh ik durfde ook écht niet op de fiets toen ik net in Amsterdam woonde, vooral van het idee dat ik langs het Leidseplein moest fietsen kreeg ik het spaans benauwd. Ik dacht: hoe kom ik er levend van af met die drukte daar? Het is goed gekomen, en geloof me ik ben een gevaar op de weg, dus ik heb er alle vertrouwen in bij jou. Veel plezier in je nieuwe woning! En af en toe lekker naar het ouderlijk huis gaan, dat is des te leuker en specialer nu je er niet meer woont

    Comment door Charlotte, August 19, 2011 om 6:20 pm
  • Hoi,

    Ik wil niet heel vervelend zijn, maar als je in Amsterdam woont ben je niet een Amsterdammer. Dat ben je als je er geboren bent!

    Comment door Diana, August 24, 2011 om 12:53 pm
  • http://nl.wikipedia.org/wiki/Amsterdammer speciaal voor Diana

    Comment door jamievalerie, August 24, 2011 om 1:57 pm
  • poe, zo herkenbaar! Ik woon nu sinds een week samen en het is zoooo vreemd. Met thuis bedoel ik nog altijd bij Papa & Mama, ik mis mijn hondje & inderdaad; ik ben aan het poetsen als een malle! ;)

    Comment door Eva, August 26, 2011 om 9:36 pm
  • Haha hoe kun je jezelf nou een Amsterdammer noemen als je hier niet eens durft te fietsen?!

    Comment door Sem, September 4, 2011 om 1:04 pm

Plaats een reactie