Switch To Mobile Version

Hondsdol

We zitten in de auto op weg naar meubelzaak nummer zestien en volgens mijn vriend ‘kan het zo niet langer’. ‘Je hebt echt issues James. Doe er wat aan.’ Hij vindt dat ik me te vaak stoor aan ‘kleine’ dingen. En misschien heeft-ie ergens ver weg wel een klein beetje gelijk.

Neem vorige week dinsdag. Vol verwachting zijn we op weg naar de voorpremière van Transformers 3. 3D-bril, check. Popcorn, check. Entreekaartjes, check. Een goed humeur, check, check, dubbel check! We lopen de zaal binnen en scoren een plek in het midden.Vriendlief neemt plaats naast wat vrienden en ik ga aan de buitenkant zitten. Twee knullen met bier nemen naast mij plaats. Enig. Even vriendelijk naar elkaar knikken en het kan niet meer stuk. Dolle pret, totdat de film begint. Man naast wiebelt zich een ongeluk met zijn rechterbeen a la Stampertje. En niet eens in een duidelijk ritme. Nee, gewoon een enkele bam, dan knalt hij bam bam bam achter elkaar, om er vervolgens na een korte pauze een reeks kalme bammetjes in te gooien. De vloer trilt als een motherfucker. Moet je net mij hebben. Ik kan me alleen nog maar focussen op het gebounce van zijn been, dat ik via m’n hak, door naar m’n stoel, over mijn hele lichaam voel. Het gewiebel gaat maar door. Bam, 2x bam, bam, 3x bam. Totaal geen gevoel voor ritme. A-muzikale sukkel is het. Zijn tic maakt het voor mij onmogelijk de film nog fatsoenlijk te volgen. ‘Voel je het niet?’, vraag ik voorzichtig aan de BF. Voorzichtig, want we hadden afgesproken geen woord te reppen zo lang Transformers nog bezig was. ‘Wat moet ik voelen?’ ‘Dat getik van die man!’ ‘Nee, ik kijk toch ook gewoon naar die film.’ En de ballen om er wat van te zeggen, iets als, ‘Meneer, kunt u alstublieft ophouden met uw ritmeloze getik?’, heb ik dan weer niet.

En zo kan ik eigenlijk nergens tegen. Ik heb moeite met gestamp, monotone geluiden, blèrende eksters in de ochtend die compleet van slag zijn door mijn strijdlustige kat, gesnurk, sigarettenrook die geniepig m’n neus binnen sluipt, continu keelschrapende mensen in de buitenlucht (vaak Chinezen!), wiebelende kinderen, rappende negers met keiharde speakers in een volle trein (in een lege trein overigens ook), loeiende sirenes die te lang op één plek blijven plakken, keffende honden, bumperklevende voetgangers, kortom: die vriend van mij kan nog eens groot gelijk hebben. Ik ben een idioot die door de meest kleine dingen volledig de pan uit kan flippen. Ik heb hulp nodig! Ik ben verdomme hondsdol!

In de auto legt Alain me nog eens uit dat ik er echt wat aan moet doen. ‘Weet je Jamie. Je bent gezegend met prachtige dingen en het leven is te kort om je druk te maken over onbenullige zaken als tikkende bioscoopgangers of keffende honden.’ Tijdens zijn betoog gaat die jongen alleen volledig door het lint. ‘Godverdomme! Kan je dan echt niet effe wachten met achteruit rijden? Moet je dan zo nodig nu al wegrijden. Altijd hetzelfde liedje hè? Op de parkeerplaats. Idioot!’ Lijkt erop dat ik een therapie maatje heb gevonden. Jippie!

12 reacties tot nu toe

  • hahahahaha! helemaal geweldig geschreven! hilarisch!

    Comment door kristel, July 5, 2011 om 8:16 pm
  • en zooooo herkenbaar

    Comment door kristel, July 5, 2011 om 8:17 pm
  • Enig weer! =)

    Comment door Sayso, July 5, 2011 om 8:17 pm
  • geweldig en hilarisch geschreven!

    Comment door Kristel, July 5, 2011 om 8:18 pm
  • Mijn moeder heeft dit ook heel erg. Het kan zijn dat je overgevoelig ben voor geluiden etc!
    En dan valt het jou allemaal gewoon meer op als Alain.

    Comment door Leonie, July 5, 2011 om 8:29 pm
  • Ahum, heel erg herkenbaar! Vooral BF’s reacties op de vermeende ergernissen. Check hypersensitief op google!

    Comment door Charlotte, July 5, 2011 om 10:17 pm
  • Je verhalen zijn echt super en echt zo herkenbaar. Xxx

    Comment door LOVEFORFASHION, July 5, 2011 om 11:22 pm
  • Hahah, ik irriteer me ook over al aan! ;)
    Maar die man in de bioscoop is wel heel vervelend, had het maar gezegd..

    Comment door Paula, July 6, 2011 om 3:27 pm
  • Oh, ik ben ook zo snel geïrriteerd. Neem me vaak voor om dingen toch maar te negeren en me te concentreren op de wél leuke dingen, maar vaak kan je er toch niet omheen, zoals bijvoorbeeld met zo’n tikdude. Erg herkenbaar, in de bios kom ik die ook vaak tegen en ik kan me eigenlijk niet voorstellen dat je die níet irritant vindt. Vaak geef ik een boze blik en dan houdt het meestal wel op (ja, in die dodelijke blikken ben ik inmiddels kampioen geworden). ;)

    Leuk stuk weer!

    Comment door D., July 6, 2011 om 3:57 pm
  • Bwahahahahahhaha,,glad I’m not alone XD

    Comment door J., July 6, 2011 om 4:08 pm
  • AHAHAHA HILARISCH!
    Mijn docent Nederlands heeft mij altijd geleerd om een verhaal goed over te brengen,je hebt 2 belangrijke dingen nodig;
    ‘Een goed begin en een weggevende afsluiter’
    You’ve got it all;)

    X
    H.

    Comment door sistersandsisters, July 6, 2011 om 10:21 pm
  • Haha leuk geschreven (en super herkenbaar!), vooral dat einde. Schoot hardop in de lach. Ben fan van je columns!

    Comment door Charley, July 7, 2011 om 4:54 pm

Plaats een reactie